Τελετουργίες: Προγονικές και Αναδυόμενες Μορφές φροντίδας και Ανήκειν

Η τελετουργία, ως πρακτική, ιστορικά προσφέρει τρόπους να σηματοδοτούμε τον χρόνο, να διαχειριζόμαστε μεταβάσεις και να υπάρχουμε/ ενισχύουμε  σχεσιακούς κόσμους, μεσολαβώντας ανάμεσα σε όρια που η νεωτερικότητα παρουσιάζει ως διαχωρισμένα: εαυτός και άλλος, εσωτερικό και εξωτερικό, ανθρώπινο και πέρα-από-το-ανθρώπινο, ζωή και θάνατος. 

Πιστεύουμε ότι η σύγχρονη οικοκοινωνική κρίση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διάβρωση των πρακτικών που κατευθύνουν, αναγνωρίζουν, εκφράζουν και τιμούν την ένταξή μας στο διευρυμένο πλέγμα της ζωής. Καθώς οι κοινωνίες, όπως έχουν διαμορφωθεί από τον καπιταλισμό, καθοδηγούνται από τη μη βιώσιμη κατανάλωση, την εξόρυξη, την υπερπαραγωγή και τον ατομικισμό, οι δομές που καλλιεργούν την ενσυνείδητη προσοχή, το ανήκειν και τη φροντίδα έχουν σταδιακά αποδυναμωθεί. Η καταστολή και η θεσμοποίηση των τελετουργιών μέσω αποικιοκρατικών, πολιτικών και θρησκευτικών συστημάτων ελέγχου έχουν ενισχύσει τις συνθήκες διαχωρισμού, αποπροσανατολισμού και απώλειας συλλογικού νοήματος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απουσία τελετουργιών συμβάλλει στην αποδυνάμωση των δεσμών που συνδέουν τα σώματα με τον τόπο, μεταξύ τους, και με τα ζωντανά συστήματα που μας συντηρούν ως γήινα όντα.

Επιδιώκουμε να ερευνήσουμε, να επαναδιεκδικήσουμε και να επαναφανταστούμε την τελετουργία ως πρακτική που αποκαθιστά και εμβαθύνει ενσώματους, ριζωμένους και σχεσιακούς τρόπους ζωής — πρακτικές που μπορούν να δημιουργηθούν συλλογικά και να εμποτιστούν με κοινό νόημα και σκοπό. Στρεφόμαστε προς ενσώματες και τοποκεντρικές μορφές προσοχής που κινούνται πέρα από αφηρημένους και διανοητικοποιημένους τρόπους συσχέτισης, καλλιεργώντας βαθύτερη σύνδεση, συναισθηματική επίγνωση και οικολογική μέριμνα. Μας ενδιαφέρει να εξερευνήσουμε πώς λειτουργεί η τελετουργία μέσω του σώματος και του νου, και πώς οι χειρονομίες, η επανάληψη, ο ρυθμός και η συμβολική δράση μπορούν να μετατοπίσουν την αντίληψη, επανα-συναρμολογώντας το σώμα ως πρωταρχικό τόπο γνώσης, σχέσης και δημιουργίας. Αυτό το έργο απαιτεί προσεκτική και υπεύθυνη εμπλοκή με τις υπάρχουσες παραδόσεις χωρίς την παραποίηση τους, παραμένοντας προσηλωμένες στις κοινότητες και τα πλαίσια μέσα στα οποία οι τελετουργίες συνεχίζουν να ζουν και να εξελίσσονται, ενώ ταυτόχρονα αντιστεκόμαστε στις σύγχρονες τάσεις αποπολιτικοποίησης, εμπορευματοποίησης ή πολιτισμικής οικειοποίησής τους.

Μέσα από την έρευνά μας θα ασχοληθούμε με ένα ευρύ φάσμα πρακτικών και γενεαλογιών τελετουργίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην τοπική πραγματικότητα, ανιχνεύοντας ό,τι έχει επιβιώσει μέσα από το κυνήγι μαγισσών, την αποικιακή βία, τη θρησκευτική καταστολή και την αποσύνδεση που έχει επιφέρει η νεωτερικότητα. Μας ενδιαφέρουν τόσο οι καθημερινές χειρονομίες προσεκτικής εμπλοκής με την παρούσα στιγμή όσο και οι πρακτικές που συντηρούν τη ζωή και θρέφουν την κοινότητα. Μέσα από αναγνώσεις, συνεντεύξεις, αρχειακή έρευνα, προβολές ταινιών, εργαστήρια, περιπάτους, συναντήσεις, ενσώματες ασκήσεις και συλλογικά πειράματα, θα εξερευνήσουμε πρακτικές που συνδέονται με εποχιακούς κύκλους, τη μνήμη, τη γνώση του τόπου και την οικολογική αλληλεξάρτηση. Στόχος μας είναι να διερευνήσουμε την τελετουργία ως μέσο πρόσβασης στη δημιουργικότητα, το ερωτικό στοιχείο, τις τελετές μετάβασης, το πένθος και τις μορφές αστικής και πέρα-από-την-ανθρώπινη οικολογίας. Παράλληλα με αυτές τις δραστηριότητες, θα αναπτύξουμε και θα δοκιμάσουμε τρόπους δημιουργίας, προσαρμογής, τεκμηρίωσης και διατήρησης τελετουργιών μέσα στον χρόνο, εξερευνώντας πώς οι κοινές πρακτικές μπορούν να καλλιεργήσουν την αίσθηση συνέχειας, τη συλλογική ευθύνη και αναγεννητικές μορφές του ανήκειν.

EVENTS : Τελετουργίες: Προγονικές και Αναδυόμενες Μορφές φροντίδας και Ανήκειν

This program is kindly supported by Necessity.